Producenci aparatów cyfrowych muszą w najbliższym czasie postawić na lustrzanki. Najprawdopodobniej na tej grupie produktów fotograficznych będzie się zarabiać najlepiej, takie przynajmniej są prognozy. Wzrost sprzedaży cyfrowych lustrzanek ma być wielokrotnie większy niż aparatów kompaktowych - zapanowała swoista moda na aparaty z wymienną optyką. Przyczyny wydają się oczywiste: niska cena (2-4 tysiące złotych) i duża funkcjonalność cyfrówek z lustrem. Dla fotoamatorów zainteresowanych zaawansowanym aparatem kompaktowym pojawiła się alternatywa. Zamiast rozbudowanego Sony DSC-R1 czy Canona z serii G może warto zainwestować w system SLR, zaczynając od taniego modelu. Amator wybierając między drogim kompaktem a tanią lustrzanką, ma już niemały wybór (do niedawna tanie modele SLR oferowały tylko Canon i Nikon). Obecnie prawie wszyscy wielcy w branży (prócz Fujifilm i Panasonica) produkują tanie lustrzanki. Niedrogie modele SLR oferują Canon, Nikon, Sony, Olympus, Pentax i Samsung.
Po najtańszej stronie lustra
W numerze sierpniowym zaprezentowaliśmy modele Sony Alpha 100, Canon EOS 350D, Nikon D70S i D50, Samsung GX-1L oraz Olympusy E-330 i E-500. Zwyciężyła lustrzanka Sony, Alpha 100. Przypominamy, że ta pierwsza "dziesięciomilionówka" w klasie tanich lustrzanek została oparta na konstrukcji Koniki Minolty Dynax 5D. Cyfrówka Sony, mimo że doczekała się konkurentów wyposażonych w sensor o podobnej rozdzielczości, pozostaje liderem naszego rankingu Top 10. Na drugiej pozycji w numerze sierpniowym figurował najtańszy model Nikona (D50). Po teście przeprowadzonym w tym miesiącu ustąpił miejsca dwóm nowszym produktom.
Po najtańszej stronie lustra
W numerze sierpniowym zaprezentowaliśmy modele Sony Alpha 100, Canon EOS 350D, Nikon D70S i D50, Samsung GX-1L oraz Olympusy E-330 i E-500. Zwyciężyła lustrzanka Sony, Alpha 100. Przypominamy, że ta pierwsza "dziesięciomilionówka" w klasie tanich lustrzanek została oparta na konstrukcji Koniki Minolty Dynax 5D. Cyfrówka Sony, mimo że doczekała się konkurentów wyposażonych w sensor o podobnej rozdzielczości, pozostaje liderem naszego rankingu Top 10. Na drugiej pozycji w numerze sierpniowym figurował najtańszy model Nikona (D50). Po teście przeprowadzonym w tym miesiącu ustąpił miejsca dwóm nowszym produktom.
Do rankingu tanich lustrzanek dołączyło pięć bardzo istotnych produktów. Pojawili się następcy dobrze sprzedających się aparatów Canona i Nikona: EOS 400D (zamiast 350D) i bardzo długo oczekiwany D80 (zamieni sędziwego D70). W końcu do naszego laboratorium dotarły także produkty Pentaksa - najtańszy K100D i z "wyższej półki" K10D. Aparaty tego producenta mają obecnie większą szansę na rynkowy sukces - dzięki zastosowaniu wbudowanego w korpus systemu stabilizacji obrazu (rozwiązanie podobne do zastosowanego w Konice Minolcie Dynax 5D, a obecnie w Sony Alpha 100). W laboratorium sprawdzaliśmy także najnowszy produkt Olympusa - E-400, jedną z najmniejszych cyfrowych lustrzanek na rynku. W teście uczestniczył ponadto nieco starszy, ale nieprezentowany jeszcze na naszych łamach, aparat Pentaksa, oznaczony jako Samsung GX-1S.
Wyniki testów a optyka z zestawu
Wszystkie aparaty dostarczono do naszego laboratorium z obiektywami "z zestawu", zwanymi też "kitowymi". To na ogół średniej lub niskiej klasy zoomy, dodawane do korpusu za stosunkowo niewielkie pieniądze (nawet rzędu 200 złotych). Aparaty przetestowaliśmy z tą właśnie optyką, zatem wyniki testów należy traktować jako dotyczące całego zestawu, aparat + obiektyw. Jeśli najistotniejsze jest dla ciebie, jak działa sam korpus (masz lub zamierzasz kupić dobrej klasy optykę) niektóre oceny - głównie z testu ostrości i dystorsji - traktuj z pewną rezerwą.
Wyniki testów a optyka z zestawu
Wszystkie aparaty dostarczono do naszego laboratorium z obiektywami "z zestawu", zwanymi też "kitowymi". To na ogół średniej lub niskiej klasy zoomy, dodawane do korpusu za stosunkowo niewielkie pieniądze (nawet rzędu 200 złotych). Aparaty przetestowaliśmy z tą właśnie optyką, zatem wyniki testów należy traktować jako dotyczące całego zestawu, aparat + obiektyw. Jeśli najistotniejsze jest dla ciebie, jak działa sam korpus (masz lub zamierzasz kupić dobrej klasy optykę) niektóre oceny - głównie z testu ostrości i dystorsji - traktuj z pewną rezerwą.
W poszukiwaniu ergonomii
Jedną z istotniejszych zalet lustrzanek jest, a przynajmniej powinna być duża wygoda korzystania z nich. Aparaty SLR należy konstruować tak, żeby można je było wygodnie i pewnie trzymać. To niezwykle istotne, gdy używasz dużego i ciężkiego obiektywu, który gabarytami i masą niekiedy znacznie przewyższa korpus niewielkiego aparatu. Lustrzanka powinna mieć także jak najwięcej mądrze rozmieszczonych przycisków, pozwalających na szybkie i intuicyjne wprowadzenie żądanych ustawień.
Czy proponowane przez producentów nowe urządzenia idealnie spełniają te założenia? Nie zawsze. Czasem wydaje się wręcz, że kolejne modele są konstruowane wbrew tym zasadom. Trudno dobrze mówić o wygodzie używania najnowszego Olympusa z dużym obiektywem - to pierwsza lustrzanka bez uchwytu do prawej dłoni. Model E-400 jest, co prawda, nieco lżejszy od innych, ale za to trzyma się go fatalnie. Producenci (nie tylko Olympus) miniaturyzują sprzęt - EOS 350D czy 400D są sporo mniejsze od poprzednika 300D, Nikon D80 zastępujący model D70 również. Jeśli tak ma wyglądać nowa ergonomia, to ja wybieram starą: konstrukcję większą, cięższą, ale solidną.
Czy proponowane przez producentów nowe urządzenia idealnie spełniają te założenia? Nie zawsze. Czasem wydaje się wręcz, że kolejne modele są konstruowane wbrew tym zasadom. Trudno dobrze mówić o wygodzie używania najnowszego Olympusa z dużym obiektywem - to pierwsza lustrzanka bez uchwytu do prawej dłoni. Model E-400 jest, co prawda, nieco lżejszy od innych, ale za to trzyma się go fatalnie. Producenci (nie tylko Olympus) miniaturyzują sprzęt - EOS 350D czy 400D są sporo mniejsze od poprzednika 300D, Nikon D80 zastępujący model D70 również. Jeśli tak ma wyglądać nowa ergonomia, to ja wybieram starą: konstrukcję większą, cięższą, ale solidną.
Nikon D80 - godny następca
![]() |
| Nikon D80 - jedna z najlepszych średnio zaawansowanych i niedrogich lustrzanek. Aparat został zwycięzcą testu. |
Osiemdziesiątka jest następcą modelu D70S (liftingowanej wersji pierwszej taniej lustrzanki Nikona, oznaczonej symbolem D70). Zmiany wprowadzone w wersji z literą S można uznać za kosmetyczne, ale różnice między D70S a D80 są ogromne. Tak jak pisaliśmy w poprzednim numerze o nowym aparacie Nikona, aby model był atrakcyjny dla dzisiejszego nabywcy, duże zmiany są wręcz konieczne, szczególnie w kwestii rozdzielczości. Obecnie popyt na lustrzankę z matrycą o rozdzielczości 6 Mp, w którą wyposażony był aparat D70S, jest niewielki, można nawet powiedzieć, że 8 Mp to już standard "wychodzący", dlatego producent musiał zastosować matrycę o rozdzielczości 10 Mp. Mimo skoku aż o 4 miliony pikseli - w stosunku do poprzedniego modelu - Nikon nie wyszedł przed szereg. Już od lata tego roku sprzedawana jest lustrzanka Sony, również wyposażona w matrycę o takiej rozdzielczości. Matryce z sensorem 10 MP mają też tanie lustrzanki Canona, Pentaksa, Samsunga i Olympusa.
Zmiana matrycy to nie jedyna nowość w następcy taniego Nikona. Istotnie zmodyfikowano także wizjer aparatu - układ optyczny żywcem przejęty z wyższego modelu D200 jest dużo bardziej przejrzysty niż w modelu D70. Wielkość obrazu widzianego w okularze ma zasadnicze znaczenie podczas kadrowania - im jest mniejszy (np. w lustrzankach Olympusa), tym bardziej męczy wzrok i trudniej dostrzec wszystkie szczegóły, które mogą mieć istotny wpływ na wykonane zdjęcie. Producent, zgodnie z trendem w tanich lustrzankach, zmniejszył korpus (na szczęście nieznacznie) i zastosował duży, 2,5-calowy wyświetlacz LCD. Uwagę zwraca jeszcze jedna zmiana, z pozoru kosmetyczna - sposób powiększania zdjęć przeglądanych na ekranie LCD. W poprzednich modelach użytkownik, aby powiększyć wykonaną fotografię (np. żeby sprawdzić, czy jest ostra), musiał użyć kombinacji przycisku i kółka zmiany wartości. W tej czynności brały udział obie ręce (lewy i prawy kciuk). Obecnie robi się to podobnie, jak w aparatach Canona - wystarczy użyć przycisków z piktogramami lupy (oba znajdują się w lewej części plecków aparatu). Warto dodać, że D80 pozwala na powiększenie zdjęcia zaraz po wykonaniu, już podczas pierwszego podglądu (który pokazuje się tuż po zamknięciu migawki, w momencie zapisywania zdjęcia na karcie pamięci) bez przełączania aparatu w tryb odtwarzania.
Nikon pod względem obsługi został dopracowany niemal idealnie, trudno doszukać się istotnych wad tej konstrukcji. Aby uniknąć posądzenia o kryptoreklamę, przyczepimy się do systemu wskazującego aktywny punkt autofokusu. Podczas ustawiania ostrości jest podświetlony tak mocno, że cała powierzchnia matówki zaświetla się na czerwono.
Nie jest to najtańszy model SLR Nikona. Od dłuższego czasu sprzedawany jeszcze tańszy - sześciomilionowy D50 (pisaliśmy o nim w numerze sierpniowym). Model D80 można zaklasyfikować jako średnio zaawansowaną lustrzankę amatorską, porównywalną z aparatem Canon EOS 30D.
Nie jest to najtańszy model SLR Nikona. Od dłuższego czasu sprzedawany jeszcze tańszy - sześciomilionowy D50 (pisaliśmy o nim w numerze sierpniowym). Model D80 można zaklasyfikować jako średnio zaawansowaną lustrzankę amatorską, porównywalną z aparatem Canon EOS 30D.
Nowy Nikon nie zawiedzie użytkownika także pod względem jakości rejestrowanych zdjęć. Co oczywiste, zawierają znacznie więcej detali niż fotografie wykonane starszymi tanimi Nikonami, D70S czy D50. Aparat nieźle poradził sobie z odwzorowaniem barw (szczególnie dobrze rozpoznał kolory w świetle błyskowym). Jak większość cyfrówek, poległ podczas próby automatycznego balansu bieli w sztucznym oświetleniu. Bardzo dobre wyniki jak na tę klasę uzyskał w próbie szumów i dynamiki. Nikonowi udało się pokonać pod tym względem najgroźniejszego rywala - wyposażoną w matrycę CMOS lustrzankę Canona. Oprogramowanie aparatu jest dopracowane i mocno ogranicza poziom zakłóceń. Użytkownik ma wpływ na stopień "odszumiania" obrazów, uaktywniając w menu funkcję redukcji zakłóceń (należy jednak wiedzieć, że gruntowne oczyszczenie obrazu z kolorowej "kaszy" powoduje rozmycie najmniejszych szczegółów). Aparat bardzo dobrze radzi sobie także z reprodukcją detali znajdujących się w głębokich cieniach i światłach.
Ostrość testowych obrazów nie była najmocniejszą stroną modelu D80, choć nie można powiedzieć, że aparat w tej próbie podniósł porażkę. Najbardziej rozczarowało rozmycie obrazu w okolicach brzegów kadru. Winą obarczamy jednak optykę, która z racji dużej rozpiętości ogniskowej (zoom 7,5x) nie może być idealna. Do użytego w teście obiektywu 18-135 mm może zniechęcić również duża dystorsja (beczkowata przy szerokim kącie i poduszkowata przy długiej ogniskowej).
Ostrość testowych obrazów nie była najmocniejszą stroną modelu D80, choć nie można powiedzieć, że aparat w tej próbie podniósł porażkę. Najbardziej rozczarowało rozmycie obrazu w okolicach brzegów kadru. Winą obarczamy jednak optykę, która z racji dużej rozpiętości ogniskowej (zoom 7,5x) nie może być idealna. Do użytego w teście obiektywu 18-135 mm może zniechęcić również duża dystorsja (beczkowata przy szerokim kącie i poduszkowata przy długiej ogniskowej).
Jeśli nie masz jeszcze optyki do innego systemu (na przykład Canona czy Minolty), Nikon D80 będzie świetnym wyborem. Dodatkowym atutem tego aparatu jest możliwość dołączenia uchwytu pionowego, wyraźnie zwiększającego wygodę fotografowania i mieszczącego dodatkowy akumulator. Ponadto aparat "mówi" po polsku - to jedna z niewielu lustrzanek wyposażonych w polskie menu.
Canon EOS 400D - kolejny mały mocarz
EOS 350D - niegdyś najmniejsza cyfrowa lustrzanka i następca pierwszego taniego aparatu tego typu na świecie, doczekała się potomka. Nie różni się od poprzednika aż tak, jak opisany wyżej model Nikona, ale na kilka zmian warto zwrócić uwagę. Po pierwsze, producent zastosował nowy sensor CMOS - wyposażył ten model w kolejne 2 miliony pikseli. Dziesięciomilionowy EOS ma większą rozdzielczość, ale jego korpus nie różni się zbytnio od trzystapięćdziesiątki, niewielkiej i słabo dopracowanej pod względem ergonomii. Po raz kolejny należy podkreślić, że uchwyt jest mały i niewygodny nie tylko w wypadku stosowania ciężkich obiektywów, ale także średniej wielkości zoomów. Aparat wyposażono w większy ekran LCD (2,5-calowy) niż poprzednika, natomiast zredukowano wyświetlacz pomocniczy, który pokazywał bieżące ustawienia aparatu. Funkcję tę przejął wyświetlacz główny, który włącza się i wyłącza po przybliżeniu i oddaleniu oka od wizjera (po raz pierwszy tego typu rozwiązanie zastosowano w modelu Konika Minolta 5D). EOS został także wyposażony w system oczyszczania matrycy z drobin kurzu.
Aparat oceniliśmy bardzo dobrze pod względem jakości obrazu. Zaskoczył nas zwłaszcza w próbie ostrości. W teście użyliśmy taniego obiektywu z zestawu (EF-S 18-55 mm 1:3,5-5,6 II), który w poprzedniej wersji (bez oznaczenia II) uznawany był raczej za optyczne nieporozumienie. Albo Canon dopracował plastikowy, tani obiektyw, albo trafiliśmy na wyjątkowo dobry egzemplarz. Świetne oceny EOS uzyskał także w próbie dynamiki obrazu - bardzo dobrze rozpoznał szczegóły w światłach i cieniach.
Aparat nie jest bezpośrednim konkurentem Nikona D80. Klasyfikuje się go nieco niżej, na poziomie modelu Nikon D50 czy Pentaksa K100D i wśród najtańszych cyfrówek prezentuje się całkiem nieźle - jakością obrazu bije na głowę większość produktów konkurencji (z wyjątkiem taniego modelu Sony).
Pentax K10D i K100D
![]() |
| Średnio zawansowana lustrzanka PentaxK10D. |
Japoński producent zaprezentował dwie nowe lustrzanki: tani, nieco zmodyfikowany model starszych aparatów oznaczanych jako *ist D oraz droższy, który ma konkurować z produktami wyższej klasy, np. Nikonem D80 czy EOS-em 30D Canona. Już na pierwszy rzut oka widać, że konstruktorzy Pentaksa postarali się. Pojawił się w końcu model, którego funkcji nie ograniczono do minimum. Jest większy, cięższy oraz dysponuje większą liczbą kół i przycisków szybkiego ustawiania. Co istotne, jego matryca ma rozdzielczość porównywalną z rozdzielczością matryc konkurencji. Pentax zastosował sensor o rozdzielczości 10 milionów pikseli, który pozwala na zapisywanie zdjęć o wymiarach 3872x2592 punktów. Prawdopodobnie wykorzystano ten sam, produkowany przez Sony element CCD, który znajduje się w Nikonie D80.
![]() |
| Złącza do uchwytu pionowego w Pentaksie K10D. Jeśli dokupisz ten element zyskasz dodatkowe źródło zasilania. "Grip" mieści też w sobie pilot zdalnego sterowania. |
Aparat jest wygodny w użyciu. Na szczególną uwagę zasługuje naprawdę spory wizjer, porównywalny do zastosowanego w modelu D80. Choć ten model Pentaksa jest tańszy niż sprzęt półprofesjonalny (np. Nikon 200D), ma pewne jego cechy. Korpus uszczelniono na tyle, żeby był odporny na zamoczenie, np. podczas fotografowania w deszczu. To wyjątkowa cecha w tej klasie aparatów. Producent wyposażył również model K10D w system stabilizacji obrazu i oczyszczania matrycy z kurzu, działający na podobnej zasadzie, jak system Anti-shake Minolty - to stabilizacja matrycy, a nie soczewek obiektywu. Do aparatu można dokupić pionowy uchwyt, mieszczący dodatkową baterię. Znajdują się na nim pokrętła i przyciski, m.in. spustu migawki oraz blokady i korekty ekspozycji. W uchwycie znalazło się także miejsce na dodatkową kartę pamięci (SD) oraz pilota, pozwalającego na zdalne sterowanie aparatem (transmisja w podczerwieni). Na korpusie umieszczono w tym celu aż dwa punkty odbierające sygnał z pilota - z tyłu i z przodu korpusu. Warto dodać, że uchwyt pionowy Pentaksa K10D jest także inaczej montowany niż w cyfrowych produktach konkurencji. Jego instalacja nie wymaga wyjęcia akumulatora i przeniesienia do montowanego uchwytu ani demontażu pokrywy doku zasilania. Uchwyt dokręca się do w pełni zmontowanego korpusu - wystarczy odsłonić umieszczoną na spodzie aparatu paletkę styków.
Jak wszystkie lustrzanki klasy średniej, również ta pozwala na podświetlenie (na zielono) dodatkowego ekranu LCD, znajdującego się w górnej części korpusu - wystarczy użyć przycisku znajdującego się "pod kciukiem" na pleckach aparatu. Kolejną cechą charakterystyczną dla średnio zaawansowanych modeli jest zastosowanie nie jednego, a dwóch kółek zmiany wartości (np. czasu i przesłony). Jedno umieszczono na rękojeści, tuż pod przyciskiem spustu migawki, drugie z tyłu korpusu, pod kciukiem prawej dłoni.
Jak wszystkie lustrzanki klasy średniej, również ta pozwala na podświetlenie (na zielono) dodatkowego ekranu LCD, znajdującego się w górnej części korpusu - wystarczy użyć przycisku znajdującego się "pod kciukiem" na pleckach aparatu. Kolejną cechą charakterystyczną dla średnio zaawansowanych modeli jest zastosowanie nie jednego, a dwóch kółek zmiany wartości (np. czasu i przesłony). Jedno umieszczono na rękojeści, tuż pod przyciskiem spustu migawki, drugie z tyłu korpusu, pod kciukiem prawej dłoni.
![]() |
| Parametry techniczne i wyniki testów |
Aparat nieźle poradził sobie w testach - znalazł się na trzeciej pozycji, po modelach Nikona i Canona. W klasyfikacji ogólnej (z modelami testowanymi w sierpniu) zajmuje piątą lokatę. Bardzo dobrze oceniliśmy ostrość obrazu, niezły jest wynik testu szumów, ale głównie przy niższej czułości. Ustawienie w trybie ISO 1600 nie dało dobrych efektów - obraz był znacznie bardziej "zaszumiony" niż z lepszych pod tym względem aparatów konkurencji. Dosyć słabo w porównaniu z wynikami rywali wypadła próba dynamiki. Wady te są jednak spowodowane niedopracowaniem firmware'u. Pozostaje wierzyć, że w ciągu kilku najbliższych miesięcy inżynierowie Pentaksa staną na wysokości zadania i skutecznie zmodyfikują oprogramowanie swojej bardzo dobrze zapowiadającej się lustrzanki.
Tańszy brat spod znaku Pentaksa został oznaczony symbolem K100D. Producent porzucił zatem stosowane dotąd oznaczenia *ist. O aparacie nie warto się rozpisywać. Po pierwsze, ma niewielkie możliwości jak na obowiązujące standardy - zastosowanie matrycy o rozdzielczości 6 Mp jest kiepskim pomysłem. Po drugie, budową korpusu niewiele różni się od poprzedników - głównie nieznacznie zmodyfikowanym kształtem rękojeści (naszym zdaniem, na niekorzyść). Można powiedzieć, że jest tylko jedna istotna zmiana w porównaniu z modelami *ist D: w K100D, podobnie jak w opisanym wyżej modelu K10D, zastosowano system stabilizacji obrazu.






Brak komentarzy:
Prześlij komentarz