środa, 30 stycznia 2008

Robisz dobre zdjęcia - masz problem

Coraz więcej laboratoriów fotograficznych w USA odmawia wykonania odbitek z dostarczonych im w formie elektronicznej zdjęć, jeśli zdjęcia te wyglądają na zrobione przez zawodowych fotografów. Powód: boją się naruszać praw autorskich zawodowych fotografów. Domagają się specjalnych dokumentów poświadczających, że zamawiający zdjęcia posiada stosowne prawa autorskie.

Oczywiście kryteria są zupełnie nieokreślone, po prostu wedle uznania pracowników. Jeśli zdjęcie jest dobre technicznie, ciekawe artystycznie i generalnie nie wygląda amatorsko, zostaje “ocenzurowane”. Oczywiście taka postawa laboratoriów nie jest wynikiem ich chęci obrony interesów fotografów, czy praw autorskich w ogóle, ale wynika z konieczności chronienia własnej skóry. Były bowiem przypadki oskarżania laboriatoriów o współudział w naruszaniu praw autorskich.

Oczywiście technika cyfrowa zmieniła stare przyzwyczajenia. Nie ma już błony, która była zawsze dostatecznym dowodem, że zlecający odbitkę ma prawa do zdjęć. Forma elektroniczna nie ma “właściciela”. Sytuację pogarsza też fakt, że fotografia cyfrowa pozwala w bardzo łatwy sposób doskonalić wartsztat - zdjęcia można robić aż do skutku, do osiągnięcia pożądanego rezultatu, a każde kolejne zdjęcia praktycznie nic nie kosztuje. Oprogramowanie edycyjne pozwala na dalsze udoskonalanie zdjęcia oraz jego zaawansowany retusz. Nic dziwnego, że coraz więcej amatorskich zdjęć prezentuje poziom niegdyś dostępny tylko zawodowcom.

http://www.miasik.net/archive/2005/06/robisz_dobre_zdjcia_-_masz_problem/

poniedziałek, 3 grudnia 2007

Jak lepiej fotografować - jaki aparat fotograficzny kupić ?

W dzisiejszej poradzie z cyklu "Jak lepiej fotografować" znana fotografka i pedagog Izabela Jaroszewska radzi, jaki aparat jej zdaniem najlepiej kupić do jakich zastosowań. Artykuł jak zwykle ilustrowany znakomitymi zdjęciami autorki. Zapraszamy!

Zapewne z powodu rozpoczętych niedawno wakacji tylko w zeszłym tygodniu aż pięć osób zapytało mnie: "Pani Izo, czy mogłaby mi Pani polecić jakiś aparat?". Większość pytających ma nadzieję, że jako tzw. "fachowiec" zawyrokuję jednoznacznie: ten i ten model jest najlepszy. Niestety nic bardziej złudnego. Gdyby taki idealny aparat istniał, sama byłabym jego szczęśliwym posiadaczem, a tak jestem owszem "szczęśliwym" posiadaczem, ale dziesięciu (!) aparatów. Nie ma najlepszej kamery, lecz można kupić model najbardziej odpowiadający naszym potrzebom. Dlatego przyszłemu użytkownikowi aparatu zawsze zadaję dwa pytania: dla kogo ma być ten aparat (tzn. co dana osoba fotografuje lub chciałaby fotografować) i jak często ta osoba używa aparatu (czy jest zawodowym fotografem, amatorem, czy używa aparatu tylko okazjonalnie przy okazji rodzinnych wydarzeń). Drugie pytanie dotyczy sumy do wydania. Wbrew pozorom nie jest to taka trywialna kwestia, ponieważ nie warto kupować bardzo drogiego aparatu, żeby wykorzystać potem 20% jego możliwości.

Zacznijmy więc od pierwszego pytania. Jeśli ktoś chciałby zająć się reportażem czy tzw. fotografią uliczną, polecam aparat dalmierzowy. Brak lustra sprawia, że nie ma żadnego opóźnienia wynikającego z czasu potrzebnego na jego podniesienie i opadnięcie. Oznacza to, że zdjęcie jest wykonane dokładnie w momencie naciśnięcia migawki. Poza tym te aparaty są zawsze małe i ciche, a dyskrecja w wielu wypadkach jest niezbędna, aby wykonać kilka, a nie tylko jedno zdjęcie. Wielu moich studentów pyta mnie, jak to możliwe, że udaje mi się fotografować ludzi w bardzo osobistych i intymnych momentach, nie naruszając ich prywatności. Otóż właśnie taki cichy aparat bardzo pomaga. Jedno zdjęcie wykonane lustrzanką, to głośne "klik", od razu powoduje niepokój w fotografowanej sytuacji i burzy atmosferę. Najbardziej znane aparaty dalmierzowe to oczywiście słynne leiki. Ja jednak używam aparatu Bessa R2 z obiektywem 35 mm. Jest tańszy i lżejszy niż leiki, ma równie dobry wizjer i łatwiejszy sposób ładowania filmów. Leica jest za to solidniej zbudowana i ma znakomite obiektywy (które zresztą pasują do Bessy po założeniu odpowiedniej przejściówki). Bardzo dobre aparaty dalmierzowe produkowała też firma Contax. A jeśli ktoś nie ma zbyt dużo pieniędzy do wydania, to polecam starego Canoneta G-III QL17. Za naprawdę niewielką cenę dostajemy zupełnie przyzwoity dalmierzowiec. Jest to mój drugi, rezerwowy aparat, który zabieram ze sobą w podróż. Jeśli chodzi o cyfrowe odpowiedniki aparatów dalmierzowych, to ciągle nie stworzono takiego, który pod względem kultury i szybkości pracy w pełni odpowiadałby pierwowzorom na film. Modele, które pojawiły się na rynku, ciągle nie dorównują swoim analogowym poprzednikom, ale oczywiście to tylko kwestia czasu.

Tym, którzy zawodowo zajmują się portretem lub modą, polecam aparaty średnioformatowe, np. Hasselblada H3D z przystawką cyfrową Phase One 39 mln pikseli. Nic dodać nic ująć. Najwyższa klasa i... najwyższa cena (w okolicach 100 000 zł). O posiadaniu takiego sprzętu nie mogą marzyć nawet bardzo znani fotografowie. Najczęściej pożycza się go na konkretne sesje na kilka dni zdjęciowych. Dla tych, którzy nie mają takich możliwości finansowych, do portretu polecam analogowego hasselblada lub Rolleifleksa SL 66. Ten drugi to bardzo ciekawy model dający możliwość przesuwania mieszka (daje w portrecie bardzo piękny efekt nieostrości w dolnym planie). Osobom, które chciałyby się zająć na poważnie krajobrazem, a także do architektury polecam aparat wielkoformatowy 4x5 cala z możliwością przesuwania przedniego i tylnego standardu. Tutaj wybór jest bardzo szeroki - od aparatów drewnianych, przez bardziej skomplikowane metalowe, aż po sinary z przystawkami cyfrowymi używane w komercyjnych studiach reklamowych. Ja używam japońskiego aparatu Toyo, najlżejszego z metalowych. Dwa obiektywy 180 mm (do portretu) i 65 mm (do krajobrazu) najzupełniej mi wystarczają. Polecam też ciekawą ofertę włoskiej firmy Silvestri, która oferuje m.in. klasyczne aparaty wielkoformatowe z możliwością dołączenia przystawki cyfrowej.

Ale są też fotografowie, którzy nie znoszą techniki i okropnie ostrych cyfrowych zdjęć. W takim razie może bardzo modna ostatnio na świecie Holga? Tylko 2 przyciski: do robienia zdjęć i sposobu naświetlania oraz plastikowy obiektyw, który daje wrażenie, jakby zdjęcie było wykonane 100 lat temu.

Aparaty cyfrowe dla profesjonalistów
Cóż, Canon EOS 1D Mark III to prawdziwe cacko... Do wyboru jest też Nikon D2Xs i Canon EOS 5D (12 megapikseli i pełna klatka).

Zaawansowani amatorzy
Dla mnie to ciągle walka pomiędzy Canonem EOS 400 i Nikonem D80. Którą markę wybrać? To trudne pytanie i w wielu przypadkach o wyborze może zadecydować cena. (A my dodamy jeszcze tylko, że praktycznie każda lustrzanka cyfrowa oferuje w tej chwili jakość zdolną zadowolić najbardziej wybrednych fotoamatorów, przyp. red. Fotopolis.pl).

Wielu potencjalnych użytkowników aparatów cyfrowych zwraca uwagę głównie na liczbę pikseli. Ale jeśli nie zamierzamy robić odbitek większych niż 10x15 cm, to naprawdę 5 megapikseli całkowicie wystarczy. Zdecydowanie lepiej zwrócić uwagę na to, czy aparat pozwala na zapis plików RAW, dających znacznie wyższą jakość niż skompresowane JPEG-i, które bezpowrotnie tracą dużo informacji. Wszystkim polecam korzystanie z formatu RAW (nie warto oszczędzać miejsca na karcie pamięci) w przestrzeni Adobe RGB. Aby poprawić jakość zdjęcia cyfrowego, naświetlam zawsze do prawej strony histogramu, czyli na światła. Dzięki temu zyskuje się o wiele większą dynamikę zdjęcia. Ustawiam też o znacznie mniejszy kontrast od standardowego, wychodząc z założenia, że można go potem podbić w programie do edycji zdjęć. Jeśli natomiast będzie nam brakować informacji, zwłaszcza w światłach, to niestety nic się już nie da zrobić.

Amatorzy
Tutaj decyzja jest jeszcze trudniejsza. Zasada jest taka, że im mniejsze wymagania oraz im mniej wiedzy na temat fotografii, tym mniej funkcji jest nam potrzebne, a to oznacza z reguły tańszy aparat. Dla wymagających dobrej jakości obrazu polecam aparaty cyfrowe Panasonic Lumix DMC-TZ3 (z optyką Leiki i superzoomem) lub Canona PowerShot G7. Dla tych, którzy lubią niebanalność i chcą się wyróżniać - ekskluzywne cacko Ricoh Caplio GX100. A dla tych, którzy nie lubią za bardzo się przejmować dbałością o aparat, najlepszy byłby Olympus mju 770 SW, z którym można się nawet kąpać w morzu i rzucać w... no właśnie nawet nie bardzo wiem w co. To idealna cyfrówka dla letnich imprezowiczów, nie trzeba się bowiem przejmować, że aparat gdzieś nam wypadnie i się potłucze, albo że znajomy zaleje go drinkiem. Dla tych, którzy lubią mieć "wszystko w jednym" polecam multimedialnego Samsunga i7. Osoby często fotografujące w sytuacjach, w których nie można zbyt blisko podejść do obiektu (np. na koncertach lub podczas robienia zdjęć ptaków i zwierząt) powinny raczej kierować się informacją, czy dany model ma co najmniej 12-krotny zoom (jak np. Sony Cyber-shot H9, Panasonic Lumix FZ8 czy Canon PowerShot S5 IS). Jeśli ktoś dużo fotografuje we wnętrzach (śluby, wesela) powinien mieć możliwość skorzystania z zewnętrznej lampy błyskowej, daje ją np. Nikon Coolpix P5000. Z pomocą z pewnością przyjdzie obszerne porównanie dziesięciu kompaktów zamieszczone kilka dni temu na Fotopolis.pl

Jak widać, aparat kupujemy zawsze w zależności od naszych potrzeb i wymagań. Przed podjęciem jakiegokolwiek wyboru najlepiej jest też zobaczyć zdjęcia z danego modelu, ale nie na monitorze komputera ani tym bardziej na wyświetlaczu LCD, lecz na odbitce. Ten obraz powinien nam się po prostu podobać - w końcu o to chodzi w fotografii.

A tym, którzy w ogóle nie robią odbitek, nie mają zbyt wielkich wymagań albo rzadko oglądają swoje zdjęcia, może wystarczyć telefon komórkowy z wbudowanym aparatem cyfrowym.

Na koniec podkreślę jeszcze, że wszystkie przedstawione w niniejszym artykule opinie są jak najbardziej subiektywne. Dlatego polecam testy sprzętu publikowane na łamach Fotopolis.pl i najlepszych serwisów zachodnich (np. na www.dpreview.com).

Izabela Jaroszewska - pedagog i fotograf, reprezentowana przez warszawską galerię Luksfera, wykładowca i dyrektor Europejskiej Akademii Fotografii w Warszawie oraz wykładowca wizytujący w The Royal Academy of Art w Hadze.

sobota, 17 listopada 2007

Torby i pokrowce do aparatu fotograficznego

Pokrowce

Jest to jeden z ważniejszych dodatków do aparatu cyfrowego.
Wiadomo, że aparaty to delikatne urządzenia, dlatego też trzeba się wyjątkowo ostrożnie z nimi obchodzić. Jeżeli będzie zabierać swój aparat na wycieczki, wakacje lub nawet imprezy powinnyśmy zaopatrzyć się w pokrowiec lub torbę. Umożliwi ona ochronę aparatu przed uszkodzeniami. Występują również pokrowce wykonane z nieprzemakalnego materiału, dzięki czemu możemy swobodnie spacerować z aparatem podczas deszczu.

Cena takich pokrowców jest bardzo różna. Wszystko zależy od materiału z jakiego jest on wykonany, wielkości oraz ilości przegród. Im więcej przegród i dodatkowych kieszeni tym lepiej. Można wtedy schować tam kable, baterie, a nawet dodatkową kartę pamięci. Kupno pokrowca nie jest jednak bardzo drogi wydatek. Jedne z tańszych pokrowców kosztują ok. 20 zł. Jednak wiadomo, że aparat kupujemy na wiele lat, dlatego też torba, futerał lub pokrowiec powinny wykonane na tyle dobrze, aby również wytrzymały i chroniły aparat przez wiele lat. Średnia cena za wytrzymały pokrowiec to ok. 80 zł.

niedziela, 4 listopada 2007

Polacy robią zdjęcia

Firma Panasonic Polska zaprezentowała „Raport Foto Lumix” podsumowujący wyniki badań na temat preferencji i nawyków związanych z fotografowaniem . Z raportu wynika, że Polacy najchętniej robią zdjęcia podczas wydarzeń rodzinnych.

Jakim sprzętem Polacy fotografują?
Uzyskane wyniki wskazują, że Polacy preferują nowoczesne technologie. Większość fotografujących przekonała się już do aparatów cyfrowych. Wśród młodzieży popularne jest korzystanie z aparatów wbudowanych w telefon komórkowy. Zaskakujący jest natomiast fakt, że wciąż prawie połowa Polaków nie robi zdjęć. Czyżby cyfrowa rewolucja w Polsce dopiero się rozpoczęła?

Co decyduje o wyborze aparatu?
Przy wyborze nowego aparatu fotograficznego, respondenci kierują się głównie jego marką (50% badanych), rozdzielczością matrycy (39%) oraz niską ceną sprzętu (34%). Taka kolejność cech sugeruje, iż polscy konsumenci przykładają dużą wagę do jakości sprzętu, mimo iż jednocześnie poszukują najkorzystniejszej ceny.

Co Polacy lubią fotografować najbardziej?
Fotografujący Polacy zdecydowanie najchętniej uwieczniają na zdjęciach ludzi i krajobrazy. „Robiąc zdjęcia najchętniej fotografujemy naszych bliskich – rodzinę, przyjaciół, dzieci” – mówi Marcin Kubiszak, Product Manager odpowiedzialny w firmie Panasonic Polska za fotograficzną markę Lumix – „Aparat fotograficzny służy nam najczęściej do uwieczniania ważnych dla nas chwil”. Nie dziwi więc familijny charakter zdjęć Polaków, którzy najchętniej fotografują podczas uroczystości rodzinnych.

Jak Polacy przechowują zdjęcia?
Najpopularniejszą formą przechowywania zdjęć wśród fotografujących Polaków są tradycyjne albumy (43%). Natomiast zdjęcia na nośnikach cyfrowych przechowuje 33% badanych posiadających aparaty. Z obu form archiwizacji korzysta 23% fotografujących Polaków.

środa, 24 października 2007

Lustrzanki - strzał w dziesiątkę

Producenci aparatów cyfrowych muszą w najbliższym czasie postawić na lustrzanki. Najprawdopodobniej na tej grupie produktów fotograficznych będzie się zarabiać najlepiej, takie przynajmniej są prognozy. Wzrost sprzedaży cyfrowych lustrzanek ma być wielokrotnie większy niż aparatów kompaktowych - zapanowała swoista moda na aparaty z wymienną optyką. Przyczyny wydają się oczywiste: niska cena (2-4 tysiące złotych) i duża funkcjonalność cyfrówek z lustrem. Dla fotoamatorów zainteresowanych zaawansowanym aparatem kompaktowym pojawiła się alternatywa. Zamiast rozbudowanego Sony DSC-R1 czy Canona z serii G może warto zainwestować w system SLR, zaczynając od taniego modelu. Amator wybierając między drogim kompaktem a tanią lustrzanką, ma już niemały wybór (do niedawna tanie modele SLR oferowały tylko Canon i Nikon). Obecnie prawie wszyscy wielcy w branży (prócz Fujifilm i Panasonica) produkują tanie lustrzanki. Niedrogie modele SLR oferują Canon, Nikon, Sony, Olympus, Pentax i Samsung.

Po najtańszej stronie lustra

W numerze sierpniowym zaprezentowaliśmy modele Sony Alpha 100, Canon EOS 350D, Nikon D70S i D50, Samsung GX-1L oraz Olympusy E-330 i E-500. Zwyciężyła lustrzanka Sony, Alpha 100. Przypominamy, że ta pierwsza "dziesięciomilionówka" w klasie tanich lustrzanek została oparta na konstrukcji Koniki Minolty Dynax 5D. Cyfrówka Sony, mimo że doczekała się konkurentów wyposażonych w sensor o podobnej rozdzielczości, pozostaje liderem naszego rankingu Top 10. Na drugiej pozycji w numerze sierpniowym figurował najtańszy model Nikona (D50). Po teście przeprowadzonym w tym miesiącu ustąpił miejsca dwóm nowszym produktom.

Do rankingu tanich lustrzanek dołączyło pięć bardzo istotnych produktów. Pojawili się następcy dobrze sprzedających się aparatów Canona i Nikona: EOS 400D (zamiast 350D) i bardzo długo oczekiwany D80 (zamieni sędziwego D70). W końcu do naszego laboratorium dotarły także produkty Pentaksa - najtańszy K100D i z "wyższej półki" K10D. Aparaty tego producenta mają obecnie większą szansę na rynkowy sukces - dzięki zastosowaniu wbudowanego w korpus systemu stabilizacji obrazu (rozwiązanie podobne do zastosowanego w Konice Minolcie Dynax 5D, a obecnie w Sony Alpha 100). W laboratorium sprawdzaliśmy także najnowszy produkt Olympusa - E-400, jedną z najmniejszych cyfrowych lustrzanek na rynku. W teście uczestniczył ponadto nieco starszy, ale nieprezentowany jeszcze na naszych łamach, aparat Pentaksa, oznaczony jako Samsung GX-1S.

Wyniki testów a optyka z zestawu

Wszystkie aparaty dostarczono do naszego laboratorium z obiektywami "z zestawu", zwanymi też "kitowymi". To na ogół średniej lub niskiej klasy zoomy, dodawane do korpusu za stosunkowo niewielkie pieniądze (nawet rzędu 200 złotych). Aparaty przetestowaliśmy z tą właśnie optyką, zatem wyniki testów należy traktować jako dotyczące całego zestawu, aparat + obiektyw. Jeśli najistotniejsze jest dla ciebie, jak działa sam korpus (masz lub zamierzasz kupić dobrej klasy optykę) niektóre oceny - głównie z testu ostrości i dystorsji - traktuj z pewną rezerwą.

W poszukiwaniu ergonomii

Jedną z istotniejszych zalet lustrzanek jest, a przynajmniej powinna być duża wygoda korzystania z nich. Aparaty SLR należy konstruować tak, żeby można je było wygodnie i pewnie trzymać. To niezwykle istotne, gdy używasz dużego i ciężkiego obiektywu, który gabarytami i masą niekiedy znacznie przewyższa korpus niewielkiego aparatu. Lustrzanka powinna mieć także jak najwięcej mądrze rozmieszczonych przycisków, pozwalających na szybkie i intuicyjne wprowadzenie żądanych ustawień.

Czy proponowane przez producentów nowe urządzenia idealnie spełniają te założenia? Nie zawsze. Czasem wydaje się wręcz, że kolejne modele są konstruowane wbrew tym zasadom. Trudno dobrze mówić o wygodzie używania najnowszego Olympusa z dużym obiektywem - to pierwsza lustrzanka bez uchwytu do prawej dłoni. Model E-400 jest, co prawda, nieco lżejszy od innych, ale za to trzyma się go fatalnie. Producenci (nie tylko Olympus) miniaturyzują sprzęt - EOS 350D czy 400D są sporo mniejsze od poprzednika 300D, Nikon D80 zastępujący model D70 również. Jeśli tak ma wyglądać nowa ergonomia, to ja wybieram starą: konstrukcję większą, cięższą, ale solidną.

Nikon D80 - godny następca

Nikon D80 - jedna z najlepszych średnio zaawansowanych i niedrogich lustrzanek. Aparat został zwycięzcą testu.
Osiemdziesiątka jest następcą modelu D70S (liftingowanej wersji pierwszej taniej lustrzanki Nikona, oznaczonej symbolem D70). Zmiany wprowadzone w wersji z literą S można uznać za kosmetyczne, ale różnice między D70S a D80 są ogromne. Tak jak pisaliśmy w poprzednim numerze o nowym aparacie Nikona, aby model był atrakcyjny dla dzisiejszego nabywcy, duże zmiany są wręcz konieczne, szczególnie w kwestii rozdzielczości. Obecnie popyt na lustrzankę z matrycą o rozdzielczości 6 Mp, w którą wyposażony był aparat D70S, jest niewielki, można nawet powiedzieć, że 8 Mp to już standard "wychodzący", dlatego producent musiał zastosować matrycę o rozdzielczości 10 Mp. Mimo skoku aż o 4 miliony pikseli - w stosunku do poprzedniego modelu - Nikon nie wyszedł przed szereg. Już od lata tego roku sprzedawana jest lustrzanka Sony, również wyposażona w matrycę o takiej rozdzielczości. Matryce z sensorem 10 MP mają też tanie lustrzanki Canona, Pentaksa, Samsunga i Olympusa.

Zmiana matrycy to nie jedyna nowość w następcy taniego Nikona. Istotnie zmodyfikowano także wizjer aparatu - układ optyczny żywcem przejęty z wyższego modelu D200 jest dużo bardziej przejrzysty niż w modelu D70. Wielkość obrazu widzianego w okularze ma zasadnicze znaczenie podczas kadrowania - im jest mniejszy (np. w lustrzankach Olympusa), tym bardziej męczy wzrok i trudniej dostrzec wszystkie szczegóły, które mogą mieć istotny wpływ na wykonane zdjęcie. Producent, zgodnie z trendem w tanich lustrzankach, zmniejszył korpus (na szczęście nieznacznie) i zastosował duży, 2,5-calowy wyświetlacz LCD. Uwagę zwraca jeszcze jedna zmiana, z pozoru kosmetyczna - sposób powiększania zdjęć przeglądanych na ekranie LCD. W poprzednich modelach użytkownik, aby powiększyć wykonaną fotografię (np. żeby sprawdzić, czy jest ostra), musiał użyć kombinacji przycisku i kółka zmiany wartości. W tej czynności brały udział obie ręce (lewy i prawy kciuk). Obecnie robi się to podobnie, jak w aparatach Canona - wystarczy użyć przycisków z piktogramami lupy (oba znajdują się w lewej części plecków aparatu). Warto dodać, że D80 pozwala na powiększenie zdjęcia zaraz po wykonaniu, już podczas pierwszego podglądu (który pokazuje się tuż po zamknięciu migawki, w momencie zapisywania zdjęcia na karcie pamięci) bez przełączania aparatu w tryb odtwarzania.

Nikon pod względem obsługi został dopracowany niemal idealnie, trudno doszukać się istotnych wad tej konstrukcji. Aby uniknąć posądzenia o kryptoreklamę, przyczepimy się do systemu wskazującego aktywny punkt autofokusu. Podczas ustawiania ostrości jest podświetlony tak mocno, że cała powierzchnia matówki zaświetla się na czerwono.

Nie jest to najtańszy model SLR Nikona. Od dłuższego czasu sprzedawany jeszcze tańszy - sześciomilionowy D50 (pisaliśmy o nim w numerze sierpniowym). Model D80 można zaklasyfikować jako średnio zaawansowaną lustrzankę amatorską, porównywalną z aparatem Canon EOS 30D.

Olympus E-400 - najnowsza tania lustrzanka tego producenta jest wyjątkowo mała. Konstruktorzy "odchudzając" gabaryty nowego modelu, postanowili wyeliminować rękojeść. Rozwiązanie to naszym zdaniem nie należy do najszczęśliwszych - aparat trzyma się niewygodnie.
Nowy Nikon nie zawiedzie użytkownika także pod względem jakości rejestrowanych zdjęć. Co oczywiste, zawierają znacznie więcej detali niż fotografie wykonane starszymi tanimi Nikonami, D70S czy D50. Aparat nieźle poradził sobie z odwzorowaniem barw (szczególnie dobrze rozpoznał kolory w świetle błyskowym). Jak większość cyfrówek, poległ podczas próby automatycznego balansu bieli w sztucznym oświetleniu. Bardzo dobre wyniki jak na tę klasę uzyskał w próbie szumów i dynamiki. Nikonowi udało się pokonać pod tym względem najgroźniejszego rywala - wyposażoną w matrycę CMOS lustrzankę Canona. Oprogramowanie aparatu jest dopracowane i mocno ogranicza poziom zakłóceń. Użytkownik ma wpływ na stopień "odszumiania" obrazów, uaktywniając w menu funkcję redukcji zakłóceń (należy jednak wiedzieć, że gruntowne oczyszczenie obrazu z kolorowej "kaszy" powoduje rozmycie najmniejszych szczegółów). Aparat bardzo dobrze radzi sobie także z reprodukcją detali znajdujących się w głębokich cieniach i światłach.

Ostrość testowych obrazów nie była najmocniejszą stroną modelu D80, choć nie można powiedzieć, że aparat w tej próbie podniósł porażkę. Najbardziej rozczarowało rozmycie obrazu w okolicach brzegów kadru. Winą obarczamy jednak optykę, która z racji dużej rozpiętości ogniskowej (zoom 7,5x) nie może być idealna. Do użytego w teście obiektywu 18-135 mm może zniechęcić również duża dystorsja (beczkowata przy szerokim kącie i poduszkowata przy długiej ogniskowej).

Jeśli nie masz jeszcze optyki do innego systemu (na przykład Canona czy Minolty), Nikon D80 będzie świetnym wyborem. Dodatkowym atutem tego aparatu jest możliwość dołączenia uchwytu pionowego, wyraźnie zwiększającego wygodę fotografowania i mieszczącego dodatkowy akumulator. Ponadto aparat "mówi" po polsku - to jedna z niewielu lustrzanek wyposażonych w polskie menu.

Canon EOS 400D - kolejny mały mocarz

Canon EOS 400D - aparat pozbawiono dodatkowego wyświetlacza LCD, który znajdował się nad monitorem głównym. Tuż nad nim widać czujniki informujące o przystawieniu oka do wizjera - powodują włączanie i wyłączanie ekranu.
EOS 350D - niegdyś najmniejsza cyfrowa lustrzanka i następca pierwszego taniego aparatu tego typu na świecie, doczekała się potomka. Nie różni się od poprzednika aż tak, jak opisany wyżej model Nikona, ale na kilka zmian warto zwrócić uwagę. Po pierwsze, producent zastosował nowy sensor CMOS - wyposażył ten model w kolejne 2 miliony pikseli. Dziesięciomilionowy EOS ma większą rozdzielczość, ale jego korpus nie różni się zbytnio od trzystapięćdziesiątki, niewielkiej i słabo dopracowanej pod względem ergonomii. Po raz kolejny należy podkreślić, że uchwyt jest mały i niewygodny nie tylko w wypadku stosowania ciężkich obiektywów, ale także średniej wielkości zoomów. Aparat wyposażono w większy ekran LCD (2,5-calowy) niż poprzednika, natomiast zredukowano wyświetlacz pomocniczy, który pokazywał bieżące ustawienia aparatu. Funkcję tę przejął wyświetlacz główny, który włącza się i wyłącza po przybliżeniu i oddaleniu oka od wizjera (po raz pierwszy tego typu rozwiązanie zastosowano w modelu Konika Minolta 5D). EOS został także wyposażony w system oczyszczania matrycy z drobin kurzu.

Aparat oceniliśmy bardzo dobrze pod względem jakości obrazu. Zaskoczył nas zwłaszcza w próbie ostrości. W teście użyliśmy taniego obiektywu z zestawu (EF-S 18-55 mm 1:3,5-5,6 II), który w poprzedniej wersji (bez oznaczenia II) uznawany był raczej za optyczne nieporozumienie. Albo Canon dopracował plastikowy, tani obiektyw, albo trafiliśmy na wyjątkowo dobry egzemplarz. Świetne oceny EOS uzyskał także w próbie dynamiki obrazu - bardzo dobrze rozpoznał szczegóły w światłach i cieniach.

Aparat nie jest bezpośrednim konkurentem Nikona D80. Klasyfikuje się go nieco niżej, na poziomie modelu Nikon D50 czy Pentaksa K100D i wśród najtańszych cyfrówek prezentuje się całkiem nieźle - jakością obrazu bije na głowę większość produktów konkurencji (z wyjątkiem taniego modelu Sony).

Pentax K10D i K100D

Średnio zawansowana lustrzanka PentaxK10D.
Japoński producent zaprezentował dwie nowe lustrzanki: tani, nieco zmodyfikowany model starszych aparatów oznaczanych jako *ist D oraz droższy, który ma konkurować z produktami wyższej klasy, np. Nikonem D80 czy EOS-em 30D Canona. Już na pierwszy rzut oka widać, że konstruktorzy Pentaksa postarali się. Pojawił się w końcu model, którego funkcji nie ograniczono do minimum. Jest większy, cięższy oraz dysponuje większą liczbą kół i przycisków szybkiego ustawiania. Co istotne, jego matryca ma rozdzielczość porównywalną z rozdzielczością matryc konkurencji. Pentax zastosował sensor o rozdzielczości 10 milionów pikseli, który pozwala na zapisywanie zdjęć o wymiarach 3872x2592 punktów. Prawdopodobnie wykorzystano ten sam, produkowany przez Sony element CCD, który znajduje się w Nikonie D80.

Złącza do uchwytu pionowego w Pentaksie K10D. Jeśli dokupisz ten element zyskasz dodatkowe źródło zasilania. "Grip" mieści też w sobie pilot zdalnego sterowania.
Aparat jest wygodny w użyciu. Na szczególną uwagę zasługuje naprawdę spory wizjer, porównywalny do zastosowanego w modelu D80. Choć ten model Pentaksa jest tańszy niż sprzęt półprofesjonalny (np. Nikon 200D), ma pewne jego cechy. Korpus uszczelniono na tyle, żeby był odporny na zamoczenie, np. podczas fotografowania w deszczu. To wyjątkowa cecha w tej klasie aparatów. Producent wyposażył również model K10D w system stabilizacji obrazu i oczyszczania matrycy z kurzu, działający na podobnej zasadzie, jak system Anti-shake Minolty - to stabilizacja matrycy, a nie soczewek obiektywu. Do aparatu można dokupić pionowy uchwyt, mieszczący dodatkową baterię. Znajdują się na nim pokrętła i przyciski, m.in. spustu migawki oraz blokady i korekty ekspozycji. W uchwycie znalazło się także miejsce na dodatkową kartę pamięci (SD) oraz pilota, pozwalającego na zdalne sterowanie aparatem (transmisja w podczerwieni). Na korpusie umieszczono w tym celu aż dwa punkty odbierające sygnał z pilota - z tyłu i z przodu korpusu. Warto dodać, że uchwyt pionowy Pentaksa K10D jest także inaczej montowany niż w cyfrowych produktach konkurencji. Jego instalacja nie wymaga wyjęcia akumulatora i przeniesienia do montowanego uchwytu ani demontażu pokrywy doku zasilania. Uchwyt dokręca się do w pełni zmontowanego korpusu - wystarczy odsłonić umieszczoną na spodzie aparatu paletkę styków.

Jak wszystkie lustrzanki klasy średniej, również ta pozwala na podświetlenie (na zielono) dodatkowego ekranu LCD, znajdującego się w górnej części korpusu - wystarczy użyć przycisku znajdującego się "pod kciukiem" na pleckach aparatu. Kolejną cechą charakterystyczną dla średnio zaawansowanych modeli jest zastosowanie nie jednego, a dwóch kółek zmiany wartości (np. czasu i przesłony). Jedno umieszczono na rękojeści, tuż pod przyciskiem spustu migawki, drugie z tyłu korpusu, pod kciukiem prawej dłoni.

Parametry techniczne i wyniki testów
Aparat nieźle poradził sobie w testach - znalazł się na trzeciej pozycji, po modelach Nikona i Canona. W klasyfikacji ogólnej (z modelami testowanymi w sierpniu) zajmuje piątą lokatę. Bardzo dobrze oceniliśmy ostrość obrazu, niezły jest wynik testu szumów, ale głównie przy niższej czułości. Ustawienie w trybie ISO 1600 nie dało dobrych efektów - obraz był znacznie bardziej "zaszumiony" niż z lepszych pod tym względem aparatów konkurencji. Dosyć słabo w porównaniu z wynikami rywali wypadła próba dynamiki. Wady te są jednak spowodowane niedopracowaniem firmware'u. Pozostaje wierzyć, że w ciągu kilku najbliższych miesięcy inżynierowie Pentaksa staną na wysokości zadania i skutecznie zmodyfikują oprogramowanie swojej bardzo dobrze zapowiadającej się lustrzanki.

Tańszy brat spod znaku Pentaksa został oznaczony symbolem K100D. Producent porzucił zatem stosowane dotąd oznaczenia *ist. O aparacie nie warto się rozpisywać. Po pierwsze, ma niewielkie możliwości jak na obowiązujące standardy - zastosowanie matrycy o rozdzielczości 6 Mp jest kiepskim pomysłem. Po drugie, budową korpusu niewiele różni się od poprzedników - głównie nieznacznie zmodyfikowanym kształtem rękojeści (naszym zdaniem, na niekorzyść). Można powiedzieć, że jest tylko jedna istotna zmiana w porównaniu z modelami *ist D: w K100D, podobnie jak w opisanym wyżej modelu K10D, zastosowano system stabilizacji obrazu.

Norbert Gajlewicz

źródło: http://www.pcworld.pl/artykuly/53358_1.html

niedziela, 7 października 2007

Robić zdjecia, a fotografować...

Wielu młodych zapaleńców, którzy okiełznali swe cyfrowe kompakty ma aspiracje do pójścia o krok dalej, co wiąże się również ze wzrostem ich ego i nabraniem mniemania, że są już fotografami. Nie ma w tym nic złego, co najwyżej ich bardziej doświadczeni koledzy uśmiechną się czasem pod nosem. Czy zakup lustrzanki analogowej lub cyfrowej sprawi, że będą fotografować, a nie robić zdjęcia?

Osoby zajmujące się fotografią zawodowo, na początku swej drogi także często przechodziły przez etap zastanawiania się czy już fotografują, czy jeszcze robią zdjęcia... Odpowiedź nie przychodziła łatwo. Tym bardziej, amatorom, którzy ledwo liznęli obsługę aparatu i poznali zasady kompozycji, świat fotografii może wydawać się już poznany. Nic bardziej złudnego. W istocie fotografia jako dziedzina jest rozległa jak ocean, a rozrzucone po nim wyspy, mogą symbolizować poszczególne tematy, które rządzą się nierzadko własnymi prawami. Niejeden „fotograf” przekonał się, że im bardziej zagłębiamy się w tą materię, tym więcej jest jeszcze do odkrycia. Okazuje się, że przed nami długa droga do pokonania. Do czynienia bowiem mamy z coraz większą ilością aspektów technicznych jak i merytorycznych. Pojawia się masa parametrów jak temperatura barwowa, kąt padania światła, rodzaje światła, sprzęt dedykowany do konkretnych zastosowań, znajomość materiałów światłoczułych, a w fotografii cyfrowej dochodzi jeszcze obsługa komputera (dla młodych adeptów to raczej nie problem) i zasady konwersji surowego zapisu z matrycy (RAW), a także obróbka graficzna w przeznaczonych do tego aplikacjach (najczęściej Adobe Photoshop). Kolejnym etapem rozwoju jest rozwój własnej osobowości artystycznej, nabranie charakterystycznego dla siebie stylu fotografowania i zaplanowanie poważnych projektów, których nie powstydzimy się przed szerszą publiką i krytyką mediów. A to wszystko może okazać się zaledwie początkiem długiej drogi…

Chyba, że „uprawiamy fotografię” jedynie na własne potrzeby. Wtedy okazuje się, że z zaawansowanym sprzętem wyróżniamy się spośród grona znajomych. Aparat to jednak nie wszystko. Liczą się efekty. Jeśli grono oglądające nasze prace zachwyci się i doceni nasz warsztat (a najlepiej by docenił go też ktoś znający się na tej materii), wtedy prawdopodobnie będziemy mogli uznać, że fotografujemy, jednak też nie będziemy pewni do końca.

Odpowiedzi na pytanie postawione w temacie możemy szukać bardzo długo. Wymiernikiem powinno być nasze własne sumienie i pewność, że naciskając spust migawki robimy to świadomie, a nie tylko w celu rejestracji obrazu przez automatykę aparatu.

Autor: Sebastian Oleksik
źródło: http://www.fotal.pl/

poniedziałek, 1 października 2007

Aparat cyfrowy - Profesjonalnie czy amatorsko?

Klient kupujący aparat cyfrowy powinien wiedzieć, do jakich celów będzie mu służył aparat, czyli jakie, ile i w jakim celu zdjęcia będzie robił.

Amatorskie aparaty cyfrowe
Wykorzystuje się do robienia zdjęć okazjonalnych (przy rodzinnych spotkaniach, świętach itp.) Potrzebny nam będzie łatwy w obsłudze, poręczny oraz uniwersalny aparat, który z łatwością poradzi sobie z takim rodzajem zdjęć. Cena: ok. 450 zł.

Lifestyle (z ang. styl życia). Aparat, który towarzyszy nam cały czas. Robimy nim zdjęcia w szkole, pracy na ulicy i na imprezach. Powinien być mały, płaski i poręczny oraz posiadać dodatkowe funkcje takie jak np. odtwarzacz mp3. Cena: ok. 600 zł. -

Hobby. Robienie zdjęć dla przyjemność, uwiecznianie najważniejszych momentów swojego życia, a przy tym poszerzanie swoich umiejętności fotograficznych oraz zgłębianie technik fotografowania. Aparat do zdjęć hobbystycznych powinien umożliwić nam rozwinięcie własnych umiejętności. Cena: ok. 1200 zł.

Półprofesjonalne aparaty cyfrowe
Makro. Robienie zdjęć małym przedmiotom z bliskiej odległości takim jak kwiaty czy biżuteria. Do takich zdjęć najlepszy jest aparat o wysokorozdzielczej matrycy oraz odpowiedniej optyce. Cena: ok. 1800 zł.

Dokumentacja. Robienie dobrej jakości oraz dużej ilości zdjęć dla siebie i czasem do pracy. Potrzebny jest szybki aparat z wysoką rozdzielczością. Cena: ok. 2200 zł.

Profesjonalne aparaty cyfrowe
Dla reporterów. Fotografia dla reportera jest głównym źródłem utrzymania, wykonując zdjęcia zawodowo trzeba mieć pewność, że będą one najwyższej jakości i wszechstronnych możliwościach. Cena: od ok. 5000 zł

Do studia. Tak jak w przypadku reporterów, fotograf pracujący przy sztucznym oświetleniu lub w plenerze potrzebuje aparatu o wysokiej rozdzielczości matrycy, dobrej optyce oraz wyposażony w złącze do lamp studyjnych. Wszystkie te parametry sprawią, że zdjęcia będą najwyższej jakości. Cena: od ok. 6500 zł.

źródło: http://www.positivo.pl